S P IJ T

15 mrt

SPIJT

Non je ne regrette rien” zong Edith Piaff. Het werd een hit.

Spijt is erg. Dan heb je iets gedaan of juist niet gedaan, waarvan je nu, achteraf, zegt, dat was niet goed, dat had beter gekund.

Maar gedane zaken ….enzovoort.

Waarvan kun je in je leven, als je achterom kijkt, nou spijt van hebben? Niet achterom kijken zeg je? Da’s makkelijk! Je kop in het zand steken. In je leven neem je bijna dagelijks beslissingen, oppert ideeën die achteraf niet goed vallen.

Ik denk me suf over mijn spijt gevallen in m’n leven.

Maar dan bedenk ik: het is me vergaan zoals het is gegaan.

Om Ramses Shaffy een beetje te citeren “ik ben misschien te vroeg geboren”.

1938 was een jaar waarin de mensen in Europa en dus ook in Nederland, konden vermoeden of zien wat er zou kunnen gebeuren. Duitsland was als een vulkaan in Europa.

Hoe zullen mijn ouders die spanning hebben ervaren?

Zij wilden leven volgens hun ideeën, zonder angsten, maar met de hoop dat het wel mee zou vallen. Met verwachtingen ook, het uitvoeren van hun plannen. Nog niet zo lang getrouwd, een nieuw huis, voor mijn moeder een nieuwe woonplek, in de stad nota bene. Mijn vader een overheidsbaan bij de gemeente, vaste armoede zoals hij wel eens zei, maar toch tevredenheid.

En dan in 1938 zwanger van mij. Blijdschap. Welkom, dat was ik.

Toen in mei 1940 werkelijk de oorlog kwam, zouden ze toen al spijt gekregen hebben? Spijt dat er een kind was? Het leven werd er immers niet makkelijker op. Een kind opvoeden in abnormale

slechte omstandigheden als honger, angst en twijfel over de toekomst. Het was toen niet te voorzien dat de ellende vijf jaar zou duren. Vijf jaar om te overleven.

Achteraf denken is altijd makkelijk. Maar als zij toen beiden die vijf jaar in gedachten hebben genomen, dan kunnen ze niet anders dan gezegd hebben: we zijn er doorheen gekomen. Samen.

Zonder enige spijt. Rechtovereind gebleven.

Bert

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *