EENZAAMHEID

8 okt

WAT DOE JE ER ZELF AAN ?

doe er wat aan!

Eenzaamheid kent veel vormen maar er is een overeenkomst in alle situaties: Je bent alleen.

Mensen worden alleen geboren, de enige die direct naast je ligt is je moeder en daar hecht je je sterk aan voor warmte, eten en liefde. Dus meteen heb je al gezelschap. Jij weet nog van nikks maar je voelt héél onbewust dat dat grote mens er voor jou is. Je ziet meer gezichten van andere mensen maar die praten onzin tegen je en knuffelen je wat. Maar ze geven verder helemaal niets aan je. Ja, aandacht en dat is ook heel leuk wanneer je steeds bewuster wordt dat je ogen en oren hebt, een neus en een mond, en een keel waar je geluid uit kunt maken.

Je leert snel. Wanneer je alleen ligt en jou dat niet bevalt, gebruik je dat geluid om kenbaar te maken datje aandacht wilt of liever nog eten, want daar leef je voor.

Zo groei je op. Altijd mensen om je heen. Je ouders, eventueel broers en zusters, maar zeker opa en oma (soms dubbel) ooms, tantes noem ze maar op allemaal mensen om je heen.

Als het zo ver is zoek je een vriend of vriendin. Je verlaat het huis en gaat op zoek naar een geborgen plekkie waar je samen gaat wonen en leven. Samen is soms een beetje eng en je zoekt meer vrienden en vriendinnen, mensen om je heen.

Het gaat verder. Er komt een kind en misschien wel meer dan één.

Je leeft in een eigen gezin. Je ervaart problemen je lost ze samen op.

Een kind in een gezin kan zich ook alleen voelen, dat ken jijzelf niet dus je ziet het misschien niet.

Maar het zit wel in je dat je de gave hebt om een gezin te “coachen”.

Dat is meer dan het ouderwetse verzorgen met eten en drinken.

Je zorgt, je leert ze de normen en waarden, je steunt ze in een leer periode, je geeft de volle aandacht als zij problemen hebben.

Uiteindelijk blijf je van het gezin met z’n tweeën over. Ouder. Wijzer?

Ja, wanneer je leert uit de geschiedenis van je eigen bestaan en daar ook iets mee doet naar andere mensen toe dan kun je zeggen dat je wijzer bent geworden. Vooral samen met je partner kun je terugzien op het verleden en tevreden zijn, samen met andere mensen om je heen.

Dan komt er een dag waarop de twee eenheid uit elkaar valt.

Dat klinkt heftig en dat is het ook. Jarenlang getrouwd van alles meegemaakt en in de wetenschap dat eens de één of die ander gaat.

Alleen. Alles is anders. Niets meer samen. Herinneringen. Foto’s.

Het huis ademt nog naar de aanwezigheid van die ander.

Alleen. Er moeten zaken weg die verwijzen naar die ander, de dingen die de herinneringen alleen maar aanwakkeren.

Dat kost tijd.

Dan komt het moment van besef dat je voortaan alleen in dit huis woont, zonder die ander.

Zielig? Eenzaam? Dat bepaal jij zelf. Wanneer je kracht genoeg hebt lukt het wel om anders verder te leven.

Instellingen als ouderen organisaties zijn er volop om je daarbij te helpen.

Mijn persoonlijk bezwaar is, dat het dan vaak naar betuttelen leidt. Niks geen overdreven zorg en aandacht, je moet steun krijgen dat wel maar verder kun je alles zelf, mits je dat wilt en als je dat kunt. Samen met andere mensen om je heen gaat dat lukken.

Eenzaamheid? Wat doe je er zelf aan?

Bert 4/10 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *